Alice Cooper

Vincent Furnier, Detroit'taki bir Protestan rahibin oğlu olmasına rağmen, bandı kurduğu yer Phoenix'teki lisedeydi; burada atletizm takımından dört arkadaş topladı ve sonunda Alice Cooper adını alacak grubu oluşturdu — bu isim, yaptıkları şeylerin tam zıddı olarak mükemmel bir tezat oluşturan masum bir teyze gibi ses çıkardığı için seçilmişti. Frank Zappa onları 1969'da Los Angeles'ta keşfetti ve iki albüm kimsenin umursamadığı dönemden sonra Detroit'e taşınıp yapımcı Bob Ezrin ile tanıştılar. Oradan patlama yaşandı: 1971'de Love It to Death, 1972'de School’s Out ve 1973'te Billion Dollar Babies hem US hem de UK listelerinde zirveye oturdu. Grup 1975'te dağıldığında, Furnier yasal olarak Alice Cooper adını aldı ve kendi yolunda devam etti. Elli yıl, 30'dan fazla solo albüm ve 50 milyondan fazla satılan plak sonrasında hâlâ sahnede; 2011 yılında Rock and Roll Hall of Fame'e kabul edildi ve shock rock'ın vaftiz babası olarak geniş çapta tanınıyor.

Müzik, her zaman görüntüsünün düşündüğünden daha sade ve akılda kalıcı olmuştur. Riff'ler ham ve doğrudan; melodiler ağır metalden olduğu kadar '60'lar gitar popu ve tiyatro şarkılarından da beslenir. Cooper, onlarca yıl boyunca hard rock, glam, new wave ve industrial rock türleri arasında hareket etti, ancak karanlık mizah ve teatral içgüdü sabit kaldı. “School’s Out”, “No More Mr. Nice Guy” ve “Poison” gibi şarkılar nesillerin omurilik sıvısına yerleşmiştir.

Canlı performansta Alice Cooper bir konser değil; bir gösteridir. Guillotines, elektrikli sandalyeler, dev yılanlar, idam sehpaları ve kan: dehşet filmlerinden ve vaudeville'den alınmış bir rock’n’roll dolabı. Cooper'ın kendisi her zaman Alice'in bir karakter, bir alter ego olduğunu vurguladı. Ancak sahnede, 50 yılı aşkın yoğun turne hayatından sonra, adam ile canavar arasındaki çizginin bulunması imkansızdır. İşte bu onu tehlikeli kılan şeydir — ve bu da onu karşı konulmaz yapan şeydir.